Sprzeczność z prawem UE przepisów o dopuszczalnych naciskach osi pojazdu na drogę

WYROK TSUE z dnia 21 marca 2019 r.

21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok na mocy którego stwierdził, że sprzeczne z prawem Unii Europejskiej są przepisy prawa polskiego nakładające na przedsiębiorstwa transportowe, wykonujące przewozy międzynarodowe, wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych. Wyrok stwierdza sprzeczność tych przepisów z art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. W konsekwencji można kwestionować kary za przeważenie pojazdów (brak zezwolenia na przewóz ponadnormatywny) na drogach o parametrach poniżej 11,5 t dopuszczlnego nacisku na oś pojazdu. Jakkolwiek brak wyraźnych przepisów ustawowych to jednak z orzecznictwa sadów administracyjnych wynika dopuszczalność żądania wznowienia zakończonych postępowań sądowych w tym zakresie, co może skutkować uchyleniem nałożonej z tego tytułu prawomocnie kary pieniężnej. Istotne jest to ażeby wniosek o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym złożyć nie później niż 21 czerwca 2019 r. Po tym czasie wniosku nie będą skuteczne. Zainteresowanych takimi działaniem zapraszam do kontaktu pod adresem e-mail : biuro@jmrs.pl

Poniżej przedstawiam wyrok TSUE.

Wyrok w sprawie tzw. postojowego w razie opóźnienia załadunku pojazdu

Konieczność oczekiwania na załadunek lub rozładunek to najczęstsza przyczyną konfliktu między przewoźnikiem a spedytorem. Ten pierwszy zainteresowany jest jak najszybszym rozpoczęciem przewozu  lub zwolnieniem pojazdu po dotarciu do miejsca przeznaczenia, ze względu na kolejne zlecenia i koszty pracy kierowcy oraz zestawu. Spedytor przy tym ma zazwyczaj ograniczony wpływ na zachowanie załadowcy lub odbiorcy przesyłki. W takiej sytuacji przewoźnik pozwał o zapłatę swojego zleceniodawcę. Ostatecznie zdecydowały zapisy zlecenia przewozowego , które przewidywały okresy postojowego wolne od opłat. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu w znaczącej cześci przyznał rację spedytorowi.  Zwrócono przy tym uwagę,  że przewoźnik nie skorzystał z prawa do odstąpienia od umowy, do czego był uprawniony i nie mógł formułować roszczeń odszkodowawczych do spedycji. Poniżej w formacie pdf.  przedstawiam skan wyroku. Zachęcam do lektury. Uzasadninie jest krótkie, treściwe i napisane zrozumiałym językiem.

wyrok w sprawie wynagrodzenia postojowego

Dopuszczalność udzielena jednego zezwolenia na rzecz wspólników spółek cywilnych

Przedstawiamy w załączeniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, który orzekł, że dopszczalne jest udzielenie jednego uprawnienia przewozowego na rzecz wszystkich wspólników spółki cywilnej, jesli w takiej formie prowadzona jest działalność gospodarcza. Orzeczenie potwierdza nasze zapatrywanie w tej sprawie. Natomiast praktyka wielu organów , w tym Głównego Inspektora Transportu Drogowego,  jest odmienna. Wymaga się od przedsiębiorców działających w ramach umowy spółki cywilnej występowania o zezwolenie (licencję) na rzecz każdego z nich. Powoduje to oczywiście konieczność poniesienia zwiększonych opłat za udzielenie tych zezwoleń. Zapraszamy do zapoznania się z decyzją, która jest prawomocna (pdf tu: decyzja SKO )

Odszkodowanie za niedotrzymanie terminu załadunku pojazdu.

wagaZdarza się że po przyjęciu zlecenia przewozowego pojawiają się trudności z załadunkiem przesyłki. Zbyt długie oczekiwanie na załadunek może dezorganizować pracę przedsiębiorstwa transportowego i narażać je na straty. W razie naruszenia ustalonego w zleceniu terminu załadunku przesyłki  istnieje mozliwość odstąpienia przez przewoźnika od umowy przewozu. Powinno być to jednak poprzedzone wyznaczeniem przez przewoźnika rozsądnego terminu na wykonanie zobowiązania przez zleceniodawcę (spedytora). Nie dochowanie tego terminu pozwala na odstąpienie przewoźnikowi od umowy przewozu i żądanie zapłaty odszkodawania (kosztu dojazdu i pracy kierowcy, a także utraconych korzyści np. utraconego, wskutek naruszenia terminu załadunku innego zlecenia). Przykładem jest załączony wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia.

wyrok-sr-krakow

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie nieważności kar umownych

wagaSąd Okręgowy w Warszawie potwierdził nieważność kary umownej w zleceniu przewozowym, w sytuacji gdy nie została ona określona w taki sposób, że już w chwili zawierania umowy przewoźnik znał jej wysokości. Karę określono posługując się zapisem  „do 100% frachtu”. Sądy obu instancji uznały, że taka treść  zapisu sprzeczna jest z art. 483 par 1.  kodeksu cywilnego, który wymaga ażeby kara umowna była ściśle określona już w chwili zawierania umowy. Stanowisko Sądu odpowiada zapatrywaniom prezentowanym w literaturze.  Spór nie dotyczył dużej kwoty, chodziło o zasadę. Jak można przewidywać pozwana spółka w swoich wzorach powszechnie stosowała taki zapis, stąd jej zaangażowanie w proces, w sumie o niewielką kwotę. Zanim więc uznamy roszczenia o zapłatę kary umownej warto dokładnie przeczytać tekst zlecenia. Natomiast formułując treść zapisu należy go dokonywać w taki sposób ażeby wysokość kary umownej była zgodna z art. 483 kodeksu cywilnego. Kary umowne to jedno z podstawowych zabezpieczeń wykonania zobowiązania w umowach przewozu.

Poniżej plik pdf. z treścią uzasadnienia.

wyrok SO Warszawa kara umowna